پيش در آمد آنچه كه ميان مورخين و محدثين اتفاق نظر است اينكه مراد از « اهل البيت » ى كه در قرآن كريم و سنت پيامبر گرامى ( ص ) در دهها مناسبت وارد شده ، معناى عرفى و لغوى ويژهء آن نيست بلكه به عقيدهء جملگى شيعه و اكثر محدثان و علماى اهل سنت ، معناى محدودترى مورد نظر است كه از على ، فاطمه و ائمه پاك از نسل ايشان ، تجاوز نمىكند ، ديگر محدثين اهل سنت كه مفهوم عرفى و لغوى اين كلمه را برداشت مىكنند شرايط ، زمينه و قراينى كه حكايت از آن دارند كه اين كلمه را جز به خاندان پيامبر ، نمىتوان اطلاق كرد ، ناديده گرفته‌اند ؛ اينان و ديگرانى كه سعيشان بر اين بوده كه آن را به همسران يا به آنها و ديگر خاندانش ويژه بدانند بر منطق معقول و سنت قابل پذيرشى تكيه ندارند و انگيزه‌هاى ديگرى دارند كه از تعصب و كين‌توزى نسبت به اهل بيت ( ع ) و شيعيانشان مايه مىگيرد درست - و آنگونه كه طى فصلهاى آينده اين كتاب نشان خواهيم داد - مانند همان وضعى كه در تحريف و تأويل تمامى آنچه از پيامبر ( ص ) راجع به فضايل على و فرزندانش و نيز سرنوشت خلافت اسلامى ، پيش گرفته‌اند . همچنانكه آيهء كريمه از سورهء احزاب نيز كه در آن كلمات « اهل البيت » وارد شده اگر چه طبق فهم و برداشت محدثين و مفسرين قرآن ، شامل پنج تن « اهل كساء » يعنى : محمد ، على ، فاطمه ، حسن و حسين عليهم السلام مىشود ولى كاربرد اين كلمه از سوى پيامبر اكرم ( ص ) ، معناى گسترده‌ترى به آن مىبخشد و دوازده امامى را كه شيعه به امامتشان افتخار مىكنند و از دشمنانشان بيزارى مىجويند ، در بر مىگيرد ؛ از ايشان ( ص ) روايت شده كه بارها گفته‌اند : « من در ميان شما دو گرانمايه چيز ، بجاى گذاشته‌ام ، كتاب خدا و خاندانم را ، تا آنگاه كه بدانها فراچنگ زده باشيد هرگز پس از من ، گمراه نخواهيد گشت » و در روايت ديگرى مىافزايد : ببينم كه پس از من چگونه با آنها برخورد مىكنيد . پيامبر ( ص ) خاندانش را دوش به دوش كتاب خدا و همسنگ با آن قرار داد كه سرگشته‌ها همچنانكه به اين يك ، به آن نيز ره مىجويند و گمراهان نيز چنان كه